Geçtiğimiz akşam oğlumla uyumaya hazırlanıyorduk. Tam yatağın içine girdi uyuyacak birden dedi ki “Anne pokemonlar evrimleşir, çocuklar büyür.”
Epey şaşırdım böyle büyük bir cümle kurabilmesine. Ne farkı var ki dedim?
E pokemonlar evrimleşmek için zor şeyler yaşıyorlar, bazen üşüyorlar, savaşmaları gerekiyor öyle evrimleşebiliyorlar. Çocuklarınki öyle değil. biz yemek yiyoruz, uyuyoruz oyun oynuyoruz. O yüzden çocuk olmak çok güzel
Sonra döndü arkasını uyudu.
İçimden inanılmaz sevindim. Demek ki büyümek onun için zorlayıcı bir hikaye değil, çocuk olmaktan mutlu…
Sonra biraz düşündüm bugünün yaralı yetişkinleri belki de büyümemişlerdir; evrimleşmeye zorlanmış/evrimleşmişlerdir.
Dünya üzerinde pek çok çocuk hala evrimleşmeye zorlanmıyor mu? Ailelerin beklentisi altında, fark edilmeyen zorlukların altında, aile içi şiddet, ekonomik zorluklar…
Belki de büyümek güzel bir hikayedir. Belki de evrimleşen yetişenler aslında büyüyemiyordur.
